Sightings van Truus buiten
het Internet
In haar lezing
tijdens de Doors of Perception in 1995 opperde Karin Spaink dat Truus
niets anders is dan een e-mailaccount. Truus mag dan vooral uit tekst
bestaan en zich voornamelijk manifesteren op Usenet, toch zijn er ook
sporen van haar te vinden in de ‘echte’ wereld.
Truus wordt regelmatig
gezien op allerlei Internet-gerelateerde-bijeenkomsten. Zo is ze gesignaleerd
op zowel de hackersbijeenkomst Hacking at the End of the Universe (HEU)
in 1993 als op Hacking In Progress (HIP) in 1997. Beide bijeenkomsten
waren georganiseerd door XS4ALL, waar Truus een account heeft. Toeval?
Wie zal het zeggen. Duidelijk is wel dat Spaink in een bericht heeft
aangegeven te weten dat iemand op de HEU hopeloos verliefd naar Truus
op zoek was. Of hij haar gevonden heeft, vertelt het verhaal niet. Wel
doen verhalen de ronde van een complot van mensen, die op de vraag waar
Truus was, telkens een andere kant op wezen en ook zeer verschillende
beschrijvingen van haar gaven.
Op de HIP is zij gesignaleerd door verschillende mensen. Zo heeft een
aantal oplettende mensen tekenen van Truus gezien bij een kunstenares
die werkte aan een project over cyberspace. Deze kunstenares vroeg bezoekers
van het hackersfestijn in klei hun idee en/of gevoel van cyberspace
weer te geven. Met deze ideeën zal ze een kunstwerk samenstellen. Op
een tafel worden ze op een papiertje met de naam van de kleier te drogen
gelegd. Tussen de vele papiertjes met curieuze kleivormen ligt opeens,
aan het eind van de dag, een wat kaal, rechthoekig, niet al te net afgewerkt
stuk klei met daarop het enkele woord ‘Onzin’, het kenmerk
van Truus. Op het papiertje ernaast staat duidelijk in een wat kinderlijk
aandoend handschrift de naam Truus. Truus is gesignaleerd op de HIP.
Een ander teken
komt van Karin Spaink zelf. Tussen de vele kaartjes die ze tijdens haar
ziekenhuisopnamen van 1995 krijgt (zie hoofdstuk
2), zit volgens Spaink ook een kaartje van Truus. Ook bezoekers
geven aan een kaart van Truus te hebben gezien. Als Spaink eenmaal weer
uit het ziekenhuis bij haar ouders op adem komt in wat zij noemt rusthuis
Almelo, wordt er een bos bloemen gestuurd:
Dinsdag werd er opgebeld. Iemand
die mijn moeder vroeg of dit het adres was waar Karin Spaink logeerde.
'Ja, welzeker,' antwoordde mams, en begreep er niets van. 'Wil je haar
soms spreken?' vroeg ze; 'Nee, dat hoeft niet,' antwoordde de opbeller.
Vast iemand van *.misc die een kaartje wil sturen, dacht ik, toen ze
me het verhaal deed. De dag erna werd er aangebeld. Een man met een
joekel van een bos bloemen: 'Voor Karin Spaink,' meldde hij. Ik wist
niet wat me overkwam: rozen, lelies, chrysanten, bessen - alles in rood
en roze en wonderschoon. En inderdaad: van iemand van *.misc. Met de
allerliefste wensen erbij.
Spaink bekent later
van wie die bos nu eigenlijk gekomen is:
En als ik je nu vertel dat die andere
bos bloemen, die ene die te Rusthuis Almelo werd bezorgd, *ook* van
Truus kwam? Ik heb het kaartje dat eraan hing nog in mijn bezit, en
mijn ouders kunnen getuigen dat *ik* niet naar een bloemenwinkel heb
gebeld om mijzelve een bos te laten bezorgen...
Karin is niet de
enige die in het openbaar aangeeft een kaart van Truus te hebben ontvangen.
In juni 1996 meldt Kees van den Doel, die in Canada woont, dat ‘Truus
was here’. Meer geeft hij niet aan. Het blijkt een bericht te zijn
dat op een kaart staat die Kees heeft ontvangen. De kaart arriveert
in dezelfde tijd dat Hans van Zonneveld met wat zoekwerk erachter komt
dat Truus een aantal weken niet ingelogd is geweest, maar toch berichten
heeft verstuurd in nl.misc. Die laatste berichten blijken vals te zijn,
verstuurd door iemand anders. Het lijkt erop dat bij de afwezigheid
van Truus, iemand anders tijdelijk haar taak heeft overgenomen.
In augustus 1995
komt Izak van Langevelde met het volgende bericht:
Ik bladerde afgelopen weekend de
Libelle in, niet dat ik zoiets lees hoor, maar al lez^H^H^Hbladerende
las^H^H^Hzag ik een oproepje voor een reünie van een of andere school,
waarvoor nog wat zoekgeraakte ex-klasgenoten werden gezocht. Een naam
die mij juichend vanaf de bladzij in het oog sprong was die van ons
aller Truus de Wit! Truus, meisje, dit mag je niet missen...
De oproep voor
deze Truus is ongetwijfeld echt, alleen of het over de Truus de Wit
gaat uit nl.misc? Truus zou dan namelijk een dame van ver in de 40 moeten
zijn en die zijn niet of nauwelijks aanwezig op het Internet, zeker
niet in 1995 … of toch.
In november 1995
wordt een ander duidelijk tastbaar bewijs geleverd dat Truus ook buiten
het Internet bestaat. Op 28 oktober van dat jaar schrijft Francisco
van Jole een artikel in de Volkskrant onder de titel ‘Internep’.
De strekking is dat de hele hype over Internet zwaar overdreven is.
Volgens Van Jole is Internet eigenlijk een soort flippo voor volwassenen.
‘Vrijwel niemand weet waarom het noodzakelijk is om toegang te
hebben tot het wereldwijde computernetwerk maar alom is duidelijk dat
men niet zonder kan’. Hij vergelijkt Internet verder met de pc-privéprojecten
van de jaren tachtig waarin mensen ook wordt verteld dat ze echt niet
zonder pc kunnen, terwijl nooit duidelijk uitgelegd wordt waarvoor men
nou zo’n ding van twee á drie duizend gulden nodig heeft. Veel
van die computers staan nu ongebruikt op zolder. Het artikel is één
van de eerste echt kritische artikelen over Internet in een landelijk
dagblad. En, net als bij het allereerste artikel dat Van Jole ooit over
het nieuwe medium Internet schreef, wordt dit artikel hem ook niet in
dank afgenomen. In de ingezonden brievenrubriek van zaterdag 4 november
wordt verwonderd gereageerd ‘hoe het de journalisten van de Volkskrant
toch altijd weer lukt om cynisch en zeurderig over de ‘nieuwe media’
te schrijven’. Hem wordt tevens verweten een paternalistisch toontje
aan te slaan en het medium te ridiculiseren.
De week daarop, op zaterdag 11 november, precies de dag dat Spaink haar
lezing geeft op de Doors of Perceptions, staat er een ingezonden brief
van Truus de Wit in de Volkskrant.
‘De kanttekeningen van Francisco van Jole, bijvoorbeeld in het
artikel Internep (de Volkskrant, 28 oktober), zijn juist nodig
bij de huidige Internethype. Rotterdam, Truus de Wit’.
Vermoedelijk heeft de redactie van de Volkskrant enige tekstuele aanpassingen
gemaakt, aangezien Truus vast niet verder is gekomen in haar brief dan
‘Onzin’ en ‘Meneer Jole is een erg goede journalist’,
maar dat neemt niet weg dat haar brief is geplaatst en dat Truus dus
over een fysiek adres moet bezitten in Rotterdam, omdat de redactie
alleen brieven met naam en adres plaatst. Op de dag dat ze als ‘flat
character’ wordt afgeschilderd, komt het karakter heel even te
voorschijn in de echte grotemensenwereld.
Truus zou ook aanwezig
zijn geweest bij een of meer samenscholingen van nl.misc. Mensen uit
de nieuwsgroep nl.misc komen eens in het halfjaar bij elkaar op willekeurige
plekken in het land. De plek hangt af van de woonplaats van degene die
de organisatie op zich neemt. Er zijn in de tussentijd bijeenkomsten
geweest in onder andere Utrecht, Leiden, Delft, Tilburg en Roosendaal.
Op de bijeenkomst in Tilburg in maart 1996 schijnt Truus zich te hebben
opgehouden in het restaurant waar gegeten werd. Ze is in ieder geval
volgens een aantal mensen op het damestoilet gesignaleerd. Op de Truus-fanclubpagina
staat zelfs een foto die daar gemaakt zou zijn. De foto zelf blijkt
geheel zwart te zijn en geeft geen uitsluitsel over het uiterlijk van
Truus. Toch kent Truus opvallend vaak veel details van de bijeenkomsten.
Ze zal wel een goede spion tussen de aanwezigen hebben zitten.
De kans dat iemand
Truus in het echte leven zal tegenkomen is klein. Ze laat zich slechts
spaarzaam zien. Wil men de kans lopen Truus eens in het echt te ontmoeten,
dan lijkt een samenscholing of een hackersbijeenkomst in de polder de
grootste kans op succes.
© 1999 Margot Lagendijk